Santa Mission ภารกิจรัก .. ตามหาซานต้า
posted on 26 Feb 2010 17:03 by umiami456Santa Mission ภารกิจรัก .. ตามหาซานต้า
Traveling
เอี๊ยดดดดดดดด!
ล้อยางสีดำเบียดเข้ากับพื้นถนนส่งเสียงดังไปทั่วหน้าท่าอากาศยานอินชอน ผู้โดยสารสาวทั้งสองบนรถรับส่งของสนามบินรีบกุรีกุจอขนสรรมภาระลงจากรถ ก่อนจะปั่นล้อฟรีไปยังจุดโหลดกระเป๋าลงเครื่อง
"อีกสิบนาทีเครื่องจะขึ้นแล้วน่ะ มินจุนเร็วหน่อยสิ!!"
"ก็รีบอยู่นี้ไง" มินจุนว่าพลางยัดเสื้อผ้าของตนที่ทะลักออกมาจากกระเป๋าเดินทาง
เด็กสาวทั้งสองรีบลากสัมภาระของแต่ละคนผ่านช่องเช็คอิน เข้าไปยัง Duty Free
"โอ๊ะ .. เดี๋ยวน่ะมินจุน ฉันไปซื้อหนังสือก่อนน่ะ!!"
"เฮ้ย! ยังจะมีเวลาซื้ออีกหรอ!?" ร่างบางถ้วงขึ้นแต่ก็ไม่ทันร่างบางอีกคน
เจ้าของเสียงแจ้วรีบทิ้งกระเป๋าเดินทางก่อนจะวิ่งไปยังร้านหนังสือ มือนุ่มควานหาหนังสือที่ต้องการก่อนจะคว้านำแล้วที่แคชเชียร์ ขาเรียวก้าวผ่านผู้คนที่คับคั้งในร้านพร้อมเร่งฝีเท้า ถ้าตกเครื่องเธอคงจะโดนเพื่อนรักกัดขอขาดเป็นแน่ พลางคำนึงถึงชีวิตยุนจินก็..
โครมมมม!!!
ใบหน้าของเด็กสาวปะทะเข้ากับอกแกร่งของใครบางคนที่เดินสวนเธอมา ร่างบางรีบขอโทษขอโพยอีกฝ่าย พลางเก็บสิ่งของที่กระจัดกระจายของร่างสูงและหนังสือของเธอ มือนิ่มช่วยเจ้าของยันกายขึ้นก่อนจะส่งของคืนให้ร่างสูง
"ขอโทษน่ะค่ะ ขอโทษจริงๆค่ะ ขอโทษค่ะ!"
"มะ ไม่หรอกครับ ผมไม่มองทางเอง คุณไม่เป็นไรน่ะครับ?"
"ไม่หรอกค่ะ ไม่ ไม่ .... แฮะๆๆ"
"อา ฮ่า ฮ่า ฮ่า..."
เสียงหัวเราะแก้เขินดังอยู่เพียงครู่ก่อนจะเงียบหายไป ปล่อยให้คนทั้งสองยืนปลงในความซุ่มซ่ามของตัวเอง สร้างบรรยากาศอึดอัดให้เกิดขึ้นระหว่างร่างบางและร่างสูง
"อะ เอ่อ .. คุณ ชื่ออะ ...."
[Attention please .. Ms. Chung Yunjin and Ms. Shim Minjun please attend your flight to England as soon as possible please. This is your final call. Thank you.]
ยังไม่ทันที่เสียงทุ้มของร่างสูงจะได้จบประโยค เสียงเจ้าพนักงานของทางท่าอากศยานก็ดังขึ้นเรียกสติยุนจินที่ยืนปลงอยู่นาน ให้ต้องเร่งฝีเท้าอีกครั้งไปยังเพื่อนรักที่ยืนนิ่งอยู่หน้าเกทเวย์
"ไปเร็วมินจุน!! ยืนนิ่งอยู่ทำไม!!!" ยุนจินดึงแขนร่างบางเพื่อให้รีบเดินไป แต่ก็ไม่เป็นผล
"แก .. ฉันเพิ่งเคยโดนประกาศชื่อแบบนี้ว่ะ"
"เออ ฉันก็เหมือนกัน!! แต่นี้มันไม่ใช้เวลามาดีใจน่ะ ไปเร็ววว!!"
ลำบากยุนจินที่ต้องลากและแบกสัมภาระของทั้งสองรวมถึงมินจุนที่เกิดเส้นประสาทขาดเพราะดีใจ(!?)ที่ถูกเจ้าพนักงานสนามบินประกาศชื่อ จนเดินเองไม่ได้
ดวงตาสีน้ำตาลเงาของชายคนหนึ่งที่เพิ่งประสบอุบัติเหตุเพราะความซุ่มซ่ามของเขาและเด็กสาวผู้กรณี จนได้แผลช้ำกันไปคนล่ะแผล มองตามหลังบางๆของผู้กรณีที่วิ่งไปยังเด็กสาวอีกคน ก่อนจะทำการลากๆดึงๆสัมภาระและเพื่อนของเธอให้หายเข้าไปในเกทเวย์
ปากอิ่มอดอมยิ้มไม่ได้กับภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไป ถึงกระนั้นก็ไม่วายส่ายหัวอย่างระอาให้กับตัวเอง
ซุ่มซ่ามจริงเรา ...
ร่างสูงในชุดสูทสีดำดูเป็นทางการและกางเกงแสลกสีดำสนิทเช่นเดียวกับชุดสูท มือใหญ่ถือเพียงสมุดเดินทางเพียงเล่มเดียวไม่มีวี่แววของกระเป๋าเดินทางเลยสักใบ เครื่องมือสื่อสารรุ่นใหม่ของเจ้าตัวดังขึ้นทำให้ต้องหยิบมันอกจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดู ก่อนจะแสยะยิ้มเมื่อเห็นชื่อที่โชว์อยู่บนหน้าจอ
"ไงครับ คุณชาย" เสียงทุ้มทักทายอีกฝ่ายอย่างล้อเลียน
"อยู่ไหน" อีกฝ่ายตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"ก็ต้องสนามบินสิครับ ถามได้ "
"ฉันส่งเครื่องบินส่วนตัวไปรับแล้วน่ะ รีบมาด้วยล่ะ"
"นี่เดี๋ยวสิ คุณชายยังไม่บอกผมเลยน่ะครับวะ"
"ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ....."
บทสนทนาจบลงโดยอีกฝ่ายที่ตัดสายไป ทิ้งให้ร่างสูงสง่ายืนนิ่วหน้า กำโทรศัพท์มือถือของตนไว้แน่นเพื่อระบายอารมณ์คุ้นเคือง
โดนขัดสองครั้งแล้วน่ะ ... = =!
ก่อนที่ร่างสูงจะทำร้ายเครื่องมือสื่อสารของเขาไปมากกว่านี้ ก็มีชายหนุ่มในชุดสูทและแว่นตาดำเงาดูหน้าเกร่งขามเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ชายหนุ่มก้มหัวให้ร่างสูงอย่างนอบน้อมก่อนจะนำทางร่างสูงไปยังรันเวย์สำหรับเที่ยวบินส่วนตัว
////////////////////////////////////////////
ปุบ ....
ร่างบางทั้งสองทิ้งตัวลงบนที่นั่งผู้โดยสารของสายการบิน British Airway เสียงถอนหายใจเฮ้อดังจากทั้งคู่แทบจะพร้อมกันราวกับเพิ่งไปแข่งวิ่ง 500 เมตร มายังไงอย่างนั้น
"นึกว่าจะไม่ทันแล้วซะอีก ..." ยุนจินเอ่ยขึ้นทั้งๆที่ยังไม่หายหอบ
"แก วิ่งเร็วดีว่ะ ยุนจิน" มินจุนหันไปมองเพื่อนรักข้างๆตัว ก่อนจะส่งยิ้มชามเชยให้ ^ ^
"ขอบใจ!" เสียงแจ้วตอบรับด้วยความยินดี (!?)
ไม่ทันไรเด็กสาวทั้งสองก็หลับลงอย่างง่ายดาย ปล่อยให้กัปตันของสายการบินชื่อดัง นำพาพวกเธอไปยังเมืองของผู้ดีน้ำชา ประเทศอังกฤษ
TBC